Een goede manager zijn na 22 maart …

De aanslagen hebben de Belgen tot in het diepst van hun ziel geraakt. Ondanks alles moeten we verdergaan met ons leven. Welke rol heb ik, als manager, te spelen voor mijn team?

Twee maanden na de aanslagen in Brussel lijkt België de klap geleidelijk aan te verwerken. De zon ontwaakt uit haar winterslaap en de mooie, zomerse dagen komen er weer aan. Iedereen kijkt met vertrouwen naar de toekomst en wil terug plezier hebben in het leven.
Nochtans viel voor velen onder ons het leven stil op 22 maart. Voor hen zal de zon nooit meer schijnen als voorheen.

We denken hierbij uiteraard aan de overledenen en hun naasten maar ook aan de gewonden, fysiek en psychisch, en iedereen die van nabij of op de een of andere manier betrokken was bij deze verschrikkelijke gebeurtenissen.
Enkelen onder hen hebben de draad terug opgenomen en zijn terug aan de slag gegaan. Anderen niet. Ze zijn verlamd door hun lichamelijke blessures of angsten die hen verhinderen om op een rustige manier verder te gaan met hun leven, inclusief hun professionele leven.

Uw rol als manager…

Wat kan ik, als manager, als collega, als naaste, doen om hun werkelijkheid te vatten, om te begrijpen wat ze hebben meegemaakt, om hun leed in kaart te brengen en hen te helpen, binnen de grenzen van mijn mogelijkheden?

De ramp is geen abstractie meer, geen eventuele mogelijkheid meer. De ramp is echt gebeurd en maakt voor altijd deel uit van ons leven.
Heb ik binnen mijn onderneming, als manager, geen rol te spelen voor die medewerkers die met dit leed te maken hebben?

Balanceren op een zeer dunne koord

Mag de scheiding tussen het privéleven en het professionele leven en het respect voor de privacy van elk van ons verhinderen dat ik me, de dagen na deze bloedige aanslagen, waakzaam en hulpvaardig opstel tegenover de personen die deel uitmaken van mijn professionele leven en die het in het dagelijkse leven erg zwaar hebben?

Een aantal van hen waren rechtstreeks betrokken bij het drama en zijn gedood of gewond. Anderen zijn werkelijk geschokt door wat ze hebben gezien. Nog anderen hebben een naaste verloren. Anderen zijn dan weer net aan het drama ontsnapt doordat ze net voor of net na de aanslagen passeerden of omdat ze hun gebruikelijke dagplanning gewijzigd hadden. Anderen zien dan weer traumatische gebeurtenissen uit het verleden opdoemen of ontwikkelen angsten die hun verplaatsingen, dagelijkse leven en professionele betrokkenheid verlammen.

Het overleven van de economie

Naast de directe, dramatische gevolgen vrezen zowel bedrijfsleiders, werknemers of zelfstandigheden voor het voortbestaan van hun bedrijf.

Ze hebben angst bij het idee dat de economische activiteit niet meer aanzwengelt, dat de Belgen maar ook de toeristen en de zakenmensen onze mooie hoofdstad definitief verlaten.
Want vandaag is alles geen abstractie meer. Hoe kan ik de mensen helpen binnen mijn professionele takenpakket?
De vragen waar we vandaag, als managers, mee te maken krijgen, hebben betrekking op de manier waarop we met onze medewerkers moeten omgaan de dagen na een dergelijk drama:
• Hoe moet ik een getraumatiseerde persoon of een persoon in rouw aanspreken?
• Hoe werk ik samen met mijn team om, in een serene sfeer, de terugkeer van een collega voor te bereiden die het drama van heel dichtbij heeft meegemaakt? Hoe verminder ik het risico onbeholpen te zijn en het lijden erger te maken doordat ik niet in staat ben te erkennen wat die persoon heeft meegemaakt en doordat ik niet kan inschatten waar hij nog steeds erg kwetsbaar voor is, zelfs als hij het werk terug hervat heeft?

Moet ik daarnaast, als manager, ook niet de kans grijpen om diegenen te begeleiden die vrezen voor het voortbestaan van hun werk en bang zijn hun baan te verliezen?

Volgens mij kan ik, in mijn verantwoordelijkheid als manager, zonder uit mijn rol te vallen, een rol van ondersteuning, erkenning, herkenning en hulpverstrekking spelen voor die werknemers die vandaag, twee maanden later, nog steeds moeite hebben om hun zorgen achter zich te laten maar die ook hun betrokkenheid en strijdlust hebben zien uitdoven.

BECI helpt u

U bent manager en u voelt zich aangesproken door deze problematiek?

Afspraak bij BECI op 08.07.2016 voor een info- en praatsessie over het onderwerp. Onze experten kaarten voor u deze delicate vragen aan, presenteren voor u concrete situaties en beantwoorden al uw vragen.
Ontdek het volledige programma.

 

Dit artikel wordt u aangeboden door Etienne Vermeiren, klinisch psycholoog, criminoloog en psychotherapeut, op 02.06.2016.

Ook u kunt bijdragen tot de inhoud van onze website en een plaats verwerven als referentie voor onze bezoekers. Deel uw expertise, uw verfrissende ideeën en uw visie met ons. Wij zullen uw tekst rechtstreeks publiceren indien hij beantwoordt aan de behoeften van de Brusselse ondernemingen en als u hem zowel in het Nederlands als in het Frans aanlevert.

Wilt u uw expertise delen met duizenden ondernemers? Stuur dan snel uw voorstel naar newsletter@beci.be.