Gelukkige werknemers bestaan echt!

Toen ik de opdracht van BECI om vijf Entrepreneurs Nights te organiseren aanvaardde, wist ik meteen welk onderwerp en welke methode ik daarvoor zou gebruiken.

Het onderwerp: op een ogenblik dat iedereen, van klanten en leveranciers over bankiers tot media en politiek, enkel nog over De Crisis spreekt en waarbij de cijfers aantonen dat de burn-out daar een rechtstreeks gevolg van is, is het hoog tijd om volgende waarheid nog eens te herhalen: ja, het is mogelijk om gelukkig te zijn op het werk. Maar de eerste voorwaarde is dat je het zelf moet willen.

De methode bestaat erin dat je deze voorwaarde ook moet naleven door de belangrijkste betrokkene centraal te stellen in de discussie. En dat bent u!

Motiveren hoeft niet duur te zijn

Taylor en het taylorisme geloofden lange tijd dat het loon de enige motivatie was.

Maar dan kwam er Maslow die met zijn behoeftepiramide de beperkingen van deze overtuiging aantoonde. Laten we even radicaal uit de hoek komen: het loon is nooit een motivatie! Het is niet meer dan één van de – weliswaar belangrijke – criteria die ervoor zorgen dat het personeel al dan niet tevreden is.

Een bedrijfsleider of teamleider moet met vier aspecten rekening houden om de medewerkers te motiveren: respect, zingeving, erkenning, plezier. En alle vier zijn helemaal gratis!

Maar ze komen er niet vanzelf.

Motivatie is niet iets dat je kan opleggen, je krijgt het. Hoe? Laten we daarvoor inspiratie opdoen bij negen bekende en minder bekende personen.

Kennedy nadoen

“Vraag niet wat uw land voor u kan doen, maar vraag wat u voor uw land kan doen!”

JFKElke bedrijfsleider kan deze uitspraak van JFK overnemen. Elk personeelslid moet zich betrokken voelen bij de onderneming. In zijn eerste toespraak voor het hele land, kondigde Kennedy de verovering van de ruimte aan. Hij vermeldde daarbij expliciet dat de ruimtevaarders levend terug moesten komen. Dat lijkt vandaag misschien voor de hand liggend, maar toen was het een gewaagde uitspraak. De president sloot zijn betoog af met deze eerlijke waarschuwing: “Ik zeg dit niet omdat het gemakkelijk zal zijn, maar juist omdat het moeilijk zal zijn!”

Laten we onze werknemers responsabiliseren en hen een uitdaging bezorgen. Waarom zouden we moeten verhullen dat er een moeilijke opdracht in het verschiet ligt?

Patton achterna

Een militair die moet zorgen voor geluk op de werkvloer?

PattonZeker! Patton had al een managementstijl ontwikkeld met een stevige basis responsabilisering. De generaal legt de algemene marsrichting of doelstelling vast, maar het is niet aan hem om te bepalen hoe we daar geraken. Hij heeft hiervoor een briljante tip: “Zeg niet aan uw jongens wat ze moeten doen. Zeg hen enkel wat je van hen verwacht en daarna verbluffen ze je met hun vindingrijkheid.” Laat deze tip even goed doordringen en probeer deze daarna uit: het kan het bestaan van een onderneming helemaal veranderen.

Superman achterwege laten

We hadden net zo goed de Kerstman of Zorro kunnen vermelden.

SupermanZe kunnen geen doel zijn, want ze bestaan helemaal niet. We moeten ook niet proberen hen te vervangen, dat kunnen we toch niet. De “dramatische driehoek” is een dagelijks fenomeen dat we in alle teams terugvinden. Het begint met twee rollen: het slachtoffer en zijn beul. Heel vaak wisselen de rollen ook om als het slachtoffer wraak neemt op de beul. Deze dualiteit wordt een dramatische driehoek van zodra er een redder in nood opduikt. Vanaf dan wordt de driehoek een helse vicieuze cirkel omdat het slachtoffer van de redder eigenlijk de boodschap krijgt dat hij zich er niet zelf uit kan redden. Het arme schaap krijgt zo de bevestiging dat het reden heeft om te klagen…

Conflicten of echt lijden moet je natuurlijk niet negeren, maar de bedrijfsleider moet wel de neiging onderdrukken om arme weduwen en wezen te reden. Zijn rol bestaat erin de werknemers zoveel mogelijk te responsabiliseren. Dat geldt ook voor de moeilijkheden. Zoiets kan je leren en het is een belangrijke stap naar zelfontplooiing.

Vind de Japie Krekel in jezelf

Pinocchio veranderde plots van een stuk hout in een mens.

Japie KrekelDaardoor kreeg hij niet de tijd om zijn emotionele intelligentie te ontwikkelen. Daarom gaf Gepetto hem een innerlijk stemmetje als geweten: Japie Krekel. Deze neemt altijd wat afstand om Pinocchio raad te kunnen geven. Soms luistert die ernaar en soms niet. En dan komen er brokken van.

Als bedrijfsleider kan je niet voortdurend rekenen op het gezelschap van een personal coach: Kijk in zijn ogen! Lach! Aanvaard deze uitspraak niet! … We zouden gewoon alle geloofwaardigheid verspelen. En daarom zijn we zelf onze eigen Japie Krekel! We moeten hem aanvaarden en ontwikkelen door voortdurend te letten op wat we zeggen. Japie Krekel staat vooral voor onze eigen overtuiging. En zoals we weten heeft deze het meestal bij het rechte eind.

Albert Mehrabian begrijpen

Mehrabian brengt ons terug bij de les: bij interpersoonlijke communicatie is de lichaamstaal het allerbelangrijkste die voor 55% meetelt.

MehrabianDaarna komt er de stem met 38% en de woorden zelf tellen voor een schamele 7%. Je moet je daar constant bewust van zijn: het zijn niet de woorden die overtuigen, maar onze houding die voornamelijk bestaat uit de energie en kracht van onze niet-verbale communicatie. Onze blik, houding, lach. Onze… menselijkheid. Emoties kan je van je gelaat aflezen. Woorden kunnen liegen, maar het lichaam niet. Durf emoties te tonen en ze zullen positief verwelkomd worden.

De belangrijkste les van Mehrabian is de congruentie, namelijk de coherentie tussen deze drie aspecten: de woorden, de stem, de lichaamstaal. Vals spelen of doen alsof lukt gewoon niet, het is zichtbaar. We geloven immers sneller niet-verbale communicatie en daardoor blijken onze gesprekspartners ons te wantrouwen. Denk maar aan deze titel van een Belgische bestseller over geweldloze communicatie: Stop met vriendelijk te zijn, wees oprecht!

Ballmer niet na-apen

Ik wil geen oordeel vellen over de voormalige president van Microsoft Steve Ballmer, maar toch… In zijn optreden is er iets dat ik moeilijk kan uitstaan…

BallmerKijk naar deze video van anderhalve minuut : https://www.youtube.com/watch?v=wvsboPUjrGc Een grote happening in Microsoft-stijl waar de woorden niet meer dan hun primaire mening uitdragen: I love this company! Maar zijn lichaamstaal en stem zeggen iets anders. Kijk zelf maar eens. Het is niet voor niets dat deze video als titel heeft:  “Steve Ballmer going crazy”.

Op het vlak van zingeving, erkenning en respect verwacht het personeel toch iets anders van de leiding om hen te motiveren. Iets anders dan deze spastische bewegingen die helemaal geen betekenis hebben.

Op en neer met Robbedoes

De vraag van één miljoen: wie van jullie had nooit het gevoel tussen hamer en aambeeld te zitten? Iedereen kent het onaangename gevoel als de hamer naar beneden komt.

RobbedoesHet alternatief? De lift. Deze gaat immers op en neer. Als de lift naar beneden gaat is het aan de bedrijfsleider om de richting uit te stippelen en de uitdagingen vast te leggen. Hij moet zijn troepen motiveren en aan het werk zetten. Als de lift weer omhoog gaat, zal het personeel wel laten weten hoe het er op het terrein aan toe gaat en wat de moeilijkheden zijn.

Robbedoes wacht in onze bedrijven nog een mooie toekomst. De lift stopt immers nooit!

Hou van Aimé Jacquet

Deze trainer van de Franse voetbalploeg van 1998 is een grote meneer!

JacquetBekijk even deze gebeurtenissen: in ’98 wordt Frankrijk wereldkampioen voetbal. Vier jaar later trekt nagenoeg dezelfde ploeg, maar met een andere trainer, naar Korea. Het dreamteam telde de beste speler ter wereld, een van de beste keepers en drie topscorers van de belangrijkste Europese competities in haar rangen. Ondanks het feit dat ze waarschijnlijk nog beter waren, faalden ze in 2002 met een schandelijke uitschakeling en geen enkele doelpunt.

Wat maakt dan het verschil? De motivatie. En dat komt niet zomaar uit de lucht vallen. Het is een onmiddellijk gevolg van wat de leider zegt, van zijn assertiviteit. Kijk goed naar de video “Les Yeux dans les Bleus” om te zien hoe goed zijn discours is. In ’98 gaan de spelers helemaal op in de toespraak van hun leider: ze luisteren, ze  begrijpen hem, ze volgen hem. En uiteindelijk winnen ze. In 2002 preekt de leider in de woestijn. Niemand luistert, niemand volgt hem en de ploeg verliest. CQFD.

Uzelf!

De persoon die u het beste kent bent u ongetwijfeld zelf. Vertrouw dan ook op uzelf!

UzelfU staat centraal in de Entrepreneurs Nights. Want Aimé Jacquet komt vanavond niet. En JFK, Patton en Robbedoes al helemaal niet. We zijn dus zelf verantwoordelijk. Dat geldt voor het geluk op de werkplaats en voor ons succes. Of toch minstens de vastberadenheid om hierin te geloven en te doen wat nodig is om dit te bereiken.

De Entrepreneurs Nights zet u centraal. Na een toespraak van dertig minuten – de volgende keer tonen we trouwens een aantal fragmenten uit Les Yeux dans les Bleus – is het nu tijd voor interessante contacten waar iedereen de anderen kan leren kennen. Laten we afsluiten met een voornemen. Laten we zelf met iets nieuws beginnen, zoeken naar geluk op het werk.

 

Dit artikel wordt u aangeboden door Pierre Guilbert, Expert consulent en formateur in communicatie en management op 02.03.2015. www.pierreguilbert.net

Ook u kunt bijdragen tot de inhoud van onze website en een plaats verwerven als referentie voor onze bezoekers. Deel uw expertise, uw verfrissende ideeën en uw visie met ons. Wij zullen uw tekst rechtstreeks publiceren indien hij beantwoordt aan de behoeften van de Brusselse ondernemingen en als u hem zowel in het Nederlands als in het Frans aanlevert.

Wilt u uw expertise delen met duizenden ondernemers? Stuur dan snel uw voorstel naar newsletter@beci.be.