Werkgelegenheid voor de jongeren

De kinderen van Brussel vormen de economie van morgen

De sociaaleconomische uitdaging voor Brussel bestaat erin om 107.500 werkzoekenden in de economie te integreren. Een groot deel daarvan zijn jongeren: 30% van de Brusselse jongeren hebbengeen werk en een al even alarmerend deel van de jongeren gaat zelfs niet naar school.

De “armoedeplaag” slaat toe rond het centrum van Brussel: een hoge bevolkingsdruk, een blijvende instroom van nieuwe inwoners die elders niet welkom zijn, een hoge werkloosheidsgraad, een vaak alarmerende armoedegraad en alle psychologische en sociale gevolgen die daarmee samengaan. Deze situatie vormt een erg complexe sociale context die alleen kan verergeren als we geen actie ondernemen. Verschillende factoren versterken deze problemen nog: de bevolkingsexplosie, het gefragmenteerde beleid, de exodus van de middenklasse, de vele falende scholen die tekortschieten, de verouderde woningen, maar ook de werkloosheidsval waarbij het voordeliger is om te “stempelen” en links en rechts wat in het zwart bij te klussen dan alle dagen te gaan werken.

Het is geen toeval dat net deze cocktail van economische en sociale miserie conflicten doet ontstaan en bij de bevolking een onveiligheidsgevoel veroorzaakt. Toch is dat geen recent probleem en het is ook niet plots verergerd.

Om de door armoede geplaagde wijken rond het centrum te helpen, heeft Brussel nood aan een sociaal planmet sociale perspectieven en veiligheidsmaatregelen om de bevolking, de ondernemingen en de handelaars te beschermen.

We kunnen niet zonder immigratie (Europa heeft tegen 2050 31 miljoen nieuwkomers nodig), maar een mislukte immigratie is een uiterst dure zaak, vooral voor een verzorgingsstaat als de onze. Immigratie moet voor iedereen een meerwaarde inhouden, zowel voor de immigrant en diens kinderen als voor het gastland. We moeten elkaar helpen om vooruitgang te boeken. Dit aspect is buitengewoon belangrijk in een jonge en multiculturele stad als Brussel. Alle jongeren moeten de kans krijgen om hun talenten en creativiteit te ontwikkelen en het onderwijs moet hen de nodige instrumenten aanreiken om te slagen in de maatschappij.

In plaats van te blijven palaveren over de acties die zouden moeten genomen worden om de allerarmsten van morgen te helpen bij het zoeken van een job zonder opleidingsvereisten, moeten we een traject creëren dat iedereen een plaats binnen onze bestaande – performante en internationale –  economie biedt. Dit kan via onderwijs en opleidingen. We moeten alle troeven van de Brusselse economie uitspelen.

Het onderwijs is de eerste stap van elke mogelijke oplossing. Zonder kwaliteitsvol onderwijs is er geen hoop op sociale vooruitgang, een gezonde economie en bloeiende bedrijven.

Onderwijs: de hefboom voor sociale mobiliteit?

Het probleem is niet vanwaar je komt, maar wel het onderwijs dat je kreeg. Dat is wat het verschil uitmaakt voor iemands toekomst.

Voor ons, als Brusselse ondernemers, maakt het niets uit of iemand Nederlands- of Franstalig is en of iemand in het vrij of het gemeenschapsonderwijs les volgde. We hechten wel veel belang aan het diploma, de ervaring, de competenties en de taalvaardigheden want de Brusselse kinderen zijn onze kinderen. Het zijn de toekomstige werkgevers, werknemers, kunstenaars en politici. Zij zijn het die het behoud van de verzorgingsstaat zullen moeten verzekeren.

We moeten de doelstellingen van de scholen tegen het licht houden. Zij moeten elk kind klaarstomen voor een toekomstig leven als burger, ouder en als creatieve, ondernemende professional. Zeker in de wijken moeten de scholen hun fundamentele rol als hefboom voor sociale mobiliteit voluit spelen.

Het onderwijs verwaarlozen, komt neer op het verwaarlozen van onze kinderen: in dat geval streven we recht op een catastrofe af. Voor de verkiezingen was iedereen het er unisono over eens dat het onderwijs de absolute prioriteit was, maar dat was blijkbaar een bevlieging van korte duur. Wie heeft er al gedacht aan al die scholen en crèches die de komende tien jaar moeten gebouwd worden om de bevolkingsgroei op te vangen? Er werd al verschillende jaren geleden alarm geslagen, maar we hebben voor deze problemen nog geen enkele werkzame en samenhangende oplossing gezien. De “sociale kloof” staat al twintig jaar op de politieke agenda en toch blijft de situatie dramatisch. Zoiets heeft uiteraard ook gevolgen voor het onderwijs: naast de vele uitzonderlijke scholen met goed onderwijs zijn er andere die afgegleden zijn tot een vergaarbekken voor miserie.

De twee Gemeenschappen en het Gewest moeten als duidelijke doelstelling hebben om de Brusselse bevolking tweetalig te maken. We gaan nu wel de goede richting uit: elk jaar zijn er tienduizenden mensen die zich inschrijven voor Nederlandse lessen en 20% van de Brusselse jongeren volgen Nederlandstalig onderwijs. Toch kunnen we op dit ogenblik alleen maar vaststellen dat de bevolking nog niet tweetalig is.

Elke burger zou baat hebben bij een levendige en welvarende hoofdstad die de Belgische economie aandrijft. Een nieuwe dynamiek en benadering zijn noodzakelijk. Deze moeten gebaseerd zijn op een duidelijke visie, met een actieplan en een budget. Binnen deze context moet iedereen aan zijn verantwoordelijkheden herinnerd worden en iedereen moet deze dan ook opnemen: van de kinderen op straat tot de bevoegde overheden. Deze buurten moeten de speerpunt van een nieuwe stedelijke ontwikkeling worden. We moeten de verdiensten van het systeemals uitgangspunt nemen, zoalsandere rijke steden aantonen. Steden die erin slagen om hun huidig potentieel te benutten en zich te ontwikkelen op basis van de initiatieven en creatieve geest van de ondernemers, kunstenaars, architecten en plaatselijke stedelijke professionals. De eerste voorwaarde voor een bloeiende stad is het onderwijs, vooral in Brussel, omdat dit de basis vormt van alle sociale vooruitgang. We moeten ons allemaal samen vooral om onze kinderen bekommeren.

BECI verlangt van de overheden dat ze een structurele oplossing vinden voor de problemen in de Brusselse wijken en wenst bij te dragen totde ontwikkeling van een bloeiende economie en een gezond sociaal klimaat in Brussel, en daarbij horen ook de wijken die door armoede geplaagd worden.

Download het document