Oproep tot de media!

22 mei 2018 om 11:05 | 695 weergaven

©Thinkstock

“Au village, sans prétention

J’ai mauvaise réputation

(…)

Tout le monde médit de moi

Sauf les muets, ça va de soi

Tout le monde me montre du doigt

Sauf les manchots, ça va de soi

(…)

Je ne fais pourtant de tort à personne

En suivant mon chemin de petit bonhomme

Mais les braves gens n’aiment pas que

L’on suive une autre route qu’eux »

 

… zong Georges Brassens.

In het huidige medialandschap zijn de harde werker en de ondernemer enigszins het slachtoffer van dezelfde slechte reputatie.

Gilles Daoust, auteur dune revue de Ray Kurzweil

Giles Daoust

De algemene media besteden al enkele jaren veel aandacht aan begrippen als het evenwicht tussen privé en beroepsleven, de bescherming van de sociale verworvenheden, de zware en ongezonde beroepen, de burn-out of zelfs de utopie van de universele uitkering. En wanneer moeilijkheden of veranderingen zich in een onderneming voordoen, geven de media voorrang aan de kritiek.

De ondernemer of, breder opgevat, de harde werker, de persoon die zich uitleeft in zijn job en daaruit de trots en de drijfkracht van zijn leven put, die komen veel te weinig aan bod in de algemene media. Zulke mensen komen slechts zelden voor het voetlicht. En ze worden al even zelden voorgesteld als te volgen voorbeelden.

De huidige media context zet de mensen niet aan om zichzelf te overtreffen, aan een ambitieuze carrière te beginnen of zelfs – helemaal gek – te gaan ondernemen. Let wel, ik heb het hier over de algemene media, want er bestaan ook talrijke gespecialiseerde initiatieven en media – waaronder de magazines Brussel Metropool of Trends of de Start Academy – die het anders aanpakken, maar wel naar een specifieke doelgroep toe. Op tv, op de radio en in de algemene pers gaat het er heel anders aan toe.

De harde werker en de ondernemer worden dus hoe langer hoe vaker als abnormaal beschouwd. Natuurlijk moet je werken om de kost te verdienen, maar werk vooral niet te hard, want het zou nadelig kunnen zijn of erger, op uitbuiting kunnen uitdraaien.

Laten we ook niet naïef zijn en geloven dat iedereen een boeiend beroep kan beoefenen. Maar omdat ik onder andere ook actief ben in outplacement, stel ik vast dat bij verlies van een baan, de dagelijkse werkelijkheid voor heel wat mensen volledig instort. Ze zijn de drijvende kracht van hun leven kwijt, de sokkel van hun dagelijks bestaan. Veel van die mensen vervallen in depressie.

De sciencefictionschrijver Isaac Asimov waarschuwt ons tegen een samenleving die ledigheid en nietsdoen zou promoten – en elk moeilijk werk zou toevertrouwen aan machines, robots of zelfs aan kunstmatige intelligentie. Een dergelijke samenleving, waar harde werkers en ondernemers uiterst schaars zouden zijn geworden, zal onontkoombaar vervallen in depressie, regressie en uiteindelijk vernieling.

Vandaar mijn oproep tot de algemene media: laten we werk en inzet opwaarderen! Harde werkers en ondernemers dienen als voorbeeld te worden aangehaald om jongeren en kinderen ‘goesting’ te geven om zich te overtreffen!

Ook de beroepsverenigingen hebben hierin een belangrijke rol te spelen. Ze zullen wellicht antwoorden dat ze dit al doen, en dat klopt, want ze lanceren talrijke initiatieven. Maar ze richten zich vaak uitsluitend tot hun leden en tot ondernemers. De beroepsfederaties zouden zich ook tot het grote publiek moeten wenden, via de algemene media. Dit kan via communicatie, maar ook door reclame. Het succes zal weliswaar afhangen van aanzienlijke financiële middelen, even omvangrijk als het geld dat sommige overheidsorganen, politieke partijen en vakbonden besteden aan hun vaak bijzonder impactvolle communicatie.

Die oren heeft om te horen, hore.

 

PS: Als u niet opgetogen was met deze tekst, geeft tenminste toe dat ik erin geslaagd ben Georges Brassens en Isaac Asimov in het zelfde artikel te citeren!

 

 

Delen