« Vlug scheiden! »

Door Giles Daoust (Daoust) - 14 februari 2019 om 08:02 | 213 weergaven

©GettyImages

Valentijnsdag. Ik kan de verleiding niet weerstaan om even uit te weiden over … echtscheiding! In het beroepsleven, bedoel ik. Hoewel.

Net als bij huwelijken leidt meer dan 50% van de professionele relaties tot een scheiding. Het huwelijkscontract en het arbeidscontract hebben met elkaar gemeen dat zij een wederzijdse instemming vereisen, maar vaak eenzijdig worden verbroken.

Een werknemer begint een nieuwe baan. In de meeste gevallen weet hij een paar weken later al of hij al dan niet goed zit. Ook zijn baas weet dat. Een bedrijf of afdeling leeft als een stam. Als intuïtief mens weet de werknemer of hij er zich thuis voelt of niet. Het is duidelijk dat niet alle bedrijven geschikt zijn voor alle soorten werknemers, en omgekeerd.

Zelfs als de werknemer en/of zijn baas ervan overtuigd zijn dat het niet zal lukken, blijven ze meestal proberen. Het hoort nu eenmaal zo: ze moeten “moeite doen”, “een tweede kans geven”, “de nodige tijd voorzien”. Soms duurt het maanden of zelfs jaren voordat moeheid eindelijk leidt tot de onvermijdelijke scheiding waar iedereen al lange tijd op zat te wachten. Uit beroepservaring meen ik dat hier een fout wordt begaan.

Want zoals bij elk ongelukkig huwelijk dat te lang duurt, schaadt een aanslepende wankele samenwerking de ganse werkomgeving. Collega’s lijden eronder. En de nochtans cruciale werksfeer in het team eveneens. De productiviteit daalt, niet alleen bij de werknemer zelf, maar vaak ook bij de collega’s en de baas. De relaties verslechteren. Wanneer de samenwerking uiteindelijk op de klippen loopt, veroorzaakt dit nog meer pijn. De opzegtermijn is ondertussen aanzienlijk verlengd, andere collega’s moeten vertragingen op de afdeling inhalen en er is veel nevenschade. Een beetje zoals bij een echte echtscheiding, waar vooral de kinderen het slachtoffer van zijn.

Aan Y Generation mensen wordt soms hun “job hopper” gedrag verweten. Op de CV van een werknemer die nog geen 30 is, staan soms al 12 referenties. In feite hebben ze groot gelijk. Niemand weet of hij de juiste keuze heeft gemaakt voordat hij het probeerde. Hoe weet een werknemer/werkgever na drie sollicitatiegesprekken (in het beste geval) of hij de juiste functie/medewerker heeft gevonden? Dat kan gewoonweg niet!

Wacht dus niet te lang als je het gevoel hebt dat er iets niet pluis is. Zo snel mogelijk een einde maken aan een wankele samenwerking komt uiteindelijk iedereen ten goede. Er zijn bedrijven, banen, werknemers genoeg. Het gaat erom een passende job of medewerker te vinden, niet om 7u36 per dag ongemakkelijk tussen twee stoelen te zitten.

Uiteraard is er op het werk, net als in de liefde, een tijd om te zoeken en een tijd om zich te vestigen. Als je om de drie maanden van baan wisselt in een zoektocht naar een onwaarschijnlijk ideaal, zal geen enkel bedrijf je nog vertrouwen. Idem in de omgekeerde richting: als een manager om de drie maanden zijn werknemers vervangt, zal geen enkele bekwame werknemer hem vertrouwen.

Zowel in de liefde als op het werk gaat het erom de juiste keuzes te maken. En als je eenmaal zeker genoeg bent van je keuze, zet je dan 100% in voor een duurzame en bevredigende relatie.

Gelukkige Valentijnsdag aan alle geliefden! 

Delen